|
«چه نیازی به آرمانشهر؟»
نویسنده :
احسان شریعتی
منبع : شماره چهارم ماهنامه "مهرنامه":
سربرآوردن ادواری "آرمانشهر"ها، در فاصله ی میان اساطیر ازلی تا هزاره گرایی های اخروی، نشانگر ضرورتی است که از ذات "ناکجاباد"ی خود انسان برمی خیزد، زیرا او تنها موجودی است که وجودش همان برون-رفت یا نوسان و آمد و شدی است میان اینجا و آنجا، زمین و آسمان، خدا و جانور. جای-گاه انسان این "غرِیب" ترین موجود هستی کجاست؟ همین جا و هم اکنون! اما این جا و آن همواره در جنبش و در گذر اند. و برجا بودن و ماندن آدمی بدون فهم ذات "بیقرار" او و نیازش به فراسوی "قرارگاه" های پیش-دست و فرا-دست ممکن نیست. آرمان (-شهر) اندیشی یک نیاز واقعی است زیرا واقعیت خود، نه امری متصلّب، بل سرشار از امکانات بیشمار برای تغییر و دگرگونی است.
|
